Dalam landskap pendidikan rendah di Malaysia, Program Pemulihan Khas memainkan peranan penting dalam menyokong murid yang mengalami kesukaran pembelajaran asas. Keberkesanan program ini bukan sahaja bergantung kepada intervensi guru, tetapi turut dipengaruhi oleh penglibatan dan kompetensi ibu bapa dalam menyokong pembelajaran anak di rumah. Seiring dengan aspirasi pendidikan inklusif, ibu bapa dilihat sebagai rakan strategik kepada sekolah dalam memastikan murid mendapat sokongan yang menyeluruh dan berterusan. Oleh itu, kajian ini bertujuan meneroka kompetensi ibu bapa dalam menangani masalah pembelajaran murid yang mengikuti Program Pemulihan Khas di sekolah rendah di Malaysia. Kajian ini menggunakan pendekatan kualitatif melalui temu bual separa berstruktur bersama ibu bapa bagi meneliti pengalaman mereka, cabaran yang dihadapi, serta bentuk sokongan yang diterima dalam pendidikan anak-anak. Analisis tematik mendapati bahawa kompetensi ibu bapa berkait rapat dengan tahap kesedaran terhadap keperluan pembelajaran anak, akses kepada latihan dan maklumat berkaitan pemulihan khas, sokongan sosial, serta kualiti komunikasi dan kerjasama dengan pihak sekolah. Dapatan kajian turut menunjukkan bahawa kekangan masa, keterbatasan pengetahuan khusus, dan sokongan yang tidak sistematik menjadi antara cabaran utama dalam usaha ibu bapa membantu pembelajaran anak secara berkesan. Justeru, kajian ini menegaskan keperluan sokongan berstruktur kepada ibu bapa melalui latihan berfokus, bimbingan berterusan, dan pengukuhan kolaborasi sekolah–rumah bagi meningkatkan keberkesanan pelaksanaan Program Pemulihan Khas.